വേദനകളെ മാറ്റുന്ന തോട്ടക്കാരൻ (The Gardener and the Great Exchange)
ഒരിടത്ത് ഏലിയാൻ (Elian) എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും മുതുകിൽ വലിയൊരു ഭാണ്ഡവും ചുമന്നാണ് നടന്നിരുന്നത്. അത് തുണികൊണ്ടോ തോലുകൊണ്ടോ ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നില്ല; അത് അദൃശ്യമായ, എന്നാൽ വളരെ ഭാരമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു.
ആ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിറയെ കല്ലുകളായിരുന്നു. ഓരോ കല്ലും അവൻ അനുഭവിച്ച ഓരോ വേദനകളെ സൂചിപ്പിച്ചു.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ 'ദുഃഖം' (Grief) എന്ന മൂർച്ചയുള്ള കല്ല്.
യൗവനത്തിൽ ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള 'കുറ്റബോധം' (Regret) എന്ന വലിയ കല്ല്.
സുഹൃത്തുക്കൾ ചെയ്ത 'ചതി' (Betrayal).
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മുതൽ ശരീരത്തെ കാർന്നുതിന്നുന്ന 'വിട്ടുമാറാത്ത രോഗം' (Chronic Illness).
വർഷങ്ങളായി ഏലിയാൻ ഈ ഭാരം ചുമന്നു നടക്കുകയായിരുന്നു. ഭാരം കാരണം അവന്റെ നടുവ് വളഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മണ്ണിലായിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർ അവന് മരുന്നുകൾ നൽകി, പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ വേദന മാറ്റാൻ അവർക്കായില്ല. തത്വചിന്തകർ ആ വേദനയുടെ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞുതന്നു, പക്ഷേ ആരും ആ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കാൻ അവനെ സഹായിച്ചില്ല.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അവൻ ആ വാർത്ത കേട്ടത്. ഉയരമുള്ള ഒരു മലയുടെ മുകളിൽ ഒരു തോട്ടക്കാരൻ (The Gardener) ഉണ്ടെന്നും, ആ തോട്ടക്കാരന്റെ അടുത്തെത്തിയാൽ ഏത് വേദനയും സുഖപ്പെടുമെന്നും ആളുകൾ പറഞ്ഞു.
ഏലിയാൻ ആ മല കയറാൻ തുടങ്ങി. പാതിവഴി എത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൻ തളർന്നുപോയി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ, തോളിലെ ഭാരം കാരണം അവൻ ഒരു അരുവിക്ക് അരികിൽ വീണുപോയി.
"എനിക്കിനി വയ്യ," അവൻ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. "ഈ വേദന എനിക്ക് താങ്ങാനാവുന്നില്ല. ഇത് ഇപ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു."
"അതെന്താ അങ്ങനെ?" പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ഏലിയാൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. അരുവിക്ക് അപ്പുറം ഒരു പാറപ്പുറത്ത് സാധാരണക്കാരനായ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു. ഒരു തോട്ടക്കാരനെപ്പോലെ ലളിതമായ വേഷം. എന്നാൽ ആ കണ്ണുകളിൽ സമുദ്രത്തോളം ആഴമുള്ള സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
"നീ ആരാണ്?" ഏലിയാൻ ചോദിച്ചു.
"ഞാനാണ് ആ തോട്ടക്കാരൻ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "നീ ഒറ്റയ്ക്ക് മലകയറി മുകളിൽ എത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതാണ്."
ഏലിയാൻ തന്റെ മുതുകിലെ ഭാണ്ഡത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് ഇത് മനസ്സിലാകില്ല. ഒരു ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരമാണിത്. ഇത് എന്നെ തകർത്തുകളഞ്ഞു."
ആ തോട്ടക്കാരൻ ഏലിയാന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഏലിയാൻ, ഈ ഭാരം നിന്റെ ചുമലുകൾക്ക് താങ്ങാനുള്ളതല്ല. നീ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് മഹത്വം വഹിക്കാനാണ്, ദുഃഖം ചുമക്കാനല്ല."
"പക്ഷേ ഇത് എന്റേതാണ്," ഏലിയാൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഇത് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ പിന്നെ എനിക്ക് എന്താണ് ബാക്കിയുണ്ടാവുക?"
തോട്ടക്കാരൻ അവന്റെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. "നീ അത് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, നിനക്ക് എന്നെ ലഭിക്കും. ആ കല്ലുകൾ ഇങ്ങു തരൂ."
ഏലിയാൻ മടിച്ചു. തന്റെ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചോർത്ത് അവന് ലജ്ജ തോന്നി. എന്നാൽ തോട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മെല്ലെ ആ ഭാണ്ഡം അഴിച്ചുമാറ്റി.
തോട്ടക്കാരൻ ഭാണ്ഡം തുറന്നു. അദ്ദേഹം 'ദുഃഖം' എന്ന വലിയ കല്ല് കയ്യിലെടുത്തു. "ഇതിന് നല്ല ഭാരമുണ്ട്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം ഈ വേദന. എന്റെ സ്നേഹിതനായ ലാസറിന്റെ കല്ലറയ്ക്കൽ ഞാനും കരഞ്ഞതാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന വേദന എനിക്കറിയാം." അദ്ദേഹം ആ കല്ല് തന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
പിന്നീട് അദ്ദേഹം 'കുറ്റബോധം' എന്ന കല്ല് എടുത്തു. "പാപത്തിന്റെ ഭാരം... ഇതും എനിക്കറിയാം. ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ പാപഭാരം ഞാൻ ഒരിക്കൽ ചുമന്നതാണ്." അദ്ദേഹം അതും ഏറ്റെടുത്തു.
അവസാനം, അദ്ദേഹം 'രോഗം' എന്ന വലിയ പാറക്കല്ലിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. "സൂക്ഷിക്കണം," ഏലിയാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "അതാണ് ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നത്."
തോട്ടക്കാരൻ ആ കല്ലിലേക്ക് കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ഏലിയാൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. തോട്ടക്കാരന്റെ കൈകളിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിപ്പാടുകൾ (Scars) ഉണ്ടായിരുന്നു. ആണിപ്പഴുതുകൾ!
"അങ്ങേക്കും മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ടോ?" ഏലിയാൻ ചോദിച്ചു.
തോട്ടക്കാരൻ വേദനയോടെ ചിരിച്ചു. "നിന്റെ അതിക്രമങ്ങൾ നിമിത്തം ഞാൻ മുറിവേൽക്കപ്പെട്ടു. നിന്റെ അകൃത്യങ്ങൾ നിമിത്തം ഞാൻ തകർക്കപ്പെട്ടു. എന്റെ മുറിവുകളാൽ... നിനക്ക് സൗഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു."
അദ്ദേഹം നിഷ്പ്രയാസം ആ വലിയ കല്ല് എടുത്തു തന്റെ തോളിൽ വെച്ചു.
"അത് അങ്ങേയ്ക്ക് താങ്ങാനാവില്ല! അങ്ങ് തകർന്നുപോകും!" ഏലിയാൻ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
ആ തോട്ടക്കാരൻ ശക്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "മകനേ, നീ തകർന്നുപോകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എപ്പോഴേ തകർത്തപ്പെട്ടതാണ്. ഞാൻ മരണത്തെ ജയിച്ചവനാണ്. ഞാൻ നേടിയ വിജയത്തിന് മുന്നിൽ ഈ കല്ലുകൾ ഒന്നുമല്ല."
അദ്ദേഹം ഏലിയാന്റെ ഭാണ്ഡം മുഴുവനായി ഏറ്റെടുത്തു.
പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ ഏലിയാന് തോന്നി. "ഇനി ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലല്ലോ," അവൻ ചോദിച്ചു.
"ഉണ്ട്," തോട്ടക്കാരൻ തന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വിത്ത് എടുത്തു നൽകി. അതൊരു 'പ്രത്യാശയുടെ' (Seed of Hope) വിത്തായിരുന്നു.
"ഇത് നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുക," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്റെ നുകം മൃദുവും എന്റെ ചുമട് ലഘുവും ആകുന്നു. നിന്റെ കല്ലുകൾ ഞാൻ എടുക്കുന്നു; പകരം എന്റെ സമാധാനം (Peace) ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നു. ഇതിനർത്ഥം ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വരില്ല എന്നല്ല. മറിച്ച്, ഇനി ഒരിക്കലും നീ അത് ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വരില്ല എന്നാണ്."
ഏലിയാൻ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ അസ്ഥികളിലെ വേദന മാറിയിരുന്നു. മനസ്സിനെ ഭരിച്ചിരുന്ന കുറ്റബോധം മാഞ്ഞുപോയി. അവൻ തോട്ടക്കാരന് നന്ദി പറയാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അപ്പോഴേക്കും ആ തോട്ടക്കാരൻ ഏലിയാന്റെ വലിയ ഭാണ്ഡം ഒരു തൂവൽ പോലെ നിസ്സാരമായി ചുമന്നുകൊണ്ട് മലമുകളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഏലിയാൻ മലയിറങ്ങി. അവൻ നടന്നത് പഴയ അതേ വഴികളിലൂടെയാണ്, പക്ഷേ അവൻ പഴയ മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല. അവൻ സ്വതന്ത്രനായിരുന്നു.
"അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം ചുമക്കുന്നവരും ആയുള്ളോരേ, എല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കും." — മത്തായി 11:28